Japan en Nederland onderhouden al eeuwenlang betrekkingen. Als het aan deze musici ligt, komt daar niet gauw een eind aan.
Het HATO-ensemble, dat hier anno 1986 in de Amsterdamse Ysbreeker optreedt, bestaat vooral uit Japanse musici. Ze nemen ook een keur aan Japanse componisten mee. Twee bekende namen, Toru Takemitsu en Toshio Hosokawa, worden vergezeld door de minder bekende Yoritsune Matsudaira (1907-2001). Deze componist, die stamde uit een oud samoeraigeslacht, kon niet van zijn muzikale erfgoed scheiden en liet zijn stijl diepgaand beïnvloeden door de traditionele gagaku.
De andere helft van het programma bestaat uit Nederlandse componisten. Tristan Keuris en Theo Loevendie kennen we, Ton de Kruyf (1937-2012) horen we wat minder vaak? Hebben al deze componisten iets gemeen? Misschien. Alle zes de componisten kenmerken zich door een ondogmatische omgang met de moderne muziek. Het hoeft niet allemaal extreem vernieuwend te zijn en de luisteraar tot op het uiterste te vermoeien. Een componist als Keuris schreef onverbloemd tonaal. De Kruyf en Takemitsu waren moderner, maar schroomden niet om hun eigen stijl te vinden, los van alles wat de mode voorschreef. Loevendie verwerkt, net als Matsudaira, elementen uit de uitheemse muziek. Omdat twee tradities niet zo gemakkelijk mengen, heb je daar als componist een permanente zoektocht aan.